Nuance. Ja of nee?

We vragen het de mensen op straat: nuance, ja of nee?

Marianne van Zomeren (34)
Er bestaat geen nuance meer. Iedereen heeft direct een mening klaar. Niemand is bereid om het grijze midden te onderzoeken. Niemand luistert nog naar een ander. En het is natuurlijk allemaal de schuld van het internet. Alles moet snel en het liefste anoniem. Polariseren in een paar korte zinnen. Daarna snel een regel wit, anders haken de mensen af.

Erik Hazelaar (46)
Nuances zijn levensgevaarlijk. Weet je wie ook wel eens genuanceerd was? Hitler! Mensen met nuances zijn net Nazi’s. Ze pakken je op en drukken je tegen de muur als je een mening hebt. “JE MOET EERST LUISTEREN NAAR DE ANDERE KANT VAN HET VERHAAL!” Dat is wat de nuance Gestapo wil; je plat gooien met nieuwe inzichten en dilemma’s, zodat je nooit een kant durft te kiezen. Grijze muizen willen ze, die ze makkelijk heen en weer kunnen duwen tussen “ik begrijp dat het zo kan overkomen, maar ik snap ook dat het voor een ander zus voelt”.
Vox Pop
Kees Bryull (73)
Ik weet niet of je mij iets over nuances moet vragen. Ik heb daar eigenlijk geen uitgesproken mening over.

Hester Bergeik (28)
Tuurlijk zijn er nog wel politici die genuanceerd durven zijn. Ja laatst nog over het asielbeleid. Die ene gast, hoe heet ie ook alweer? Ja maakt niet uit, die zei in elk geval iets heel moois, sterk genuanceerd, zo van.. Ehm.. ik weet het niet meer precies, maar dat raakte me enorm. Het was in elk geval veel beter dan Geert Wilders met zijn “Voorzitter, Het is een ongemakkelijke waarheid, maar het moet gezegd worden. We hebben het vandaag over een invasie. Een islamitische invasie van Europa, van Nederland. Massa’s jonge mannen van rond de twintig met baarden trekken allah akbhar zingend door Europa. Het is een invasie die onze welvaart, onze veiligheid, onze cultuur en identiteit bedreigt. Daar sta je dan, in Rosmalen, met een zak vol ingezamelde knuffels en speelgoed, 500 volwassen mannen te verwelkomen. Het lijkt een tragische komedie, maar het is de bittere werkelijkheid.”

Hugo Verstroeten (31)
Ik vond 50 tinten grijs een aardig boek.

Elmira Fantaschen (56)
Mijn ouders waren sterk genuanceerd. Ik heb dat van ze overgenomen. Maar nu na drie jaar psychiatrische hulpverlening weet ik dat ik mezelf niets kwalijk hoef te nemen, het is allemaal hun schuld.

Jazhine24_Subscribe2Me@UToop (16)
Is dit voor TV? Nee? Ja hallo, dan ga ik toch zeker geen persoonlijke dingen met je delen!

Thee-ei

thee-eiIk heb eigenlijk nu een thee-ei nodig. Misschien kun jij mij die voor mijn verjaardag geven.

Maar je bent nog lang niet jarig.

Nee, maar ik vier het toch niet dit jaar, dus dan hoef je toch geen cadeau te geven.

Wat moet jij eigenlijk met een thee-ei?

Losse thee, ik heb losse thee gekregen.

Voor je verjaardag?

Nee, van mijn moeder. Ze was in een klooster. Die monniken gingen zelf blaadjes plukken in de kruidentuin. En dan maakten ze daar mooie melanges van en dan schreven ze daar iets op als “Gute Laune” of “Schönes Wochenende”. Mijn moeder kwam terug met frisse moed en een pakje thee.

Welke?

Gute Laune

Is het lekker?

Ik weet het niet, ik heb geen thee-ei.

Worstelen met Lady Dynamite

Een nieuwe serie van de makers van Arrested Development!. Een comedy over een Hollywood actrice met een bipolaire stoornis, gespeeld door Maria Bamford, een Hollywood actrice met een bipolaire stoornis.

Dat klinkt goed! Ik kruip in mijn Snuggie en installeer me voor een marathon bankzitten. Gelukkig begrijpt Netflix hoe ik een serie wil kijken. Niet eentje per week, maar in één keer de hele rits.

Al na een paar minuten kijken heb je het idee dat je in een bipolaire achtbaan zit. Je springt heen en weer tussen drie tijdlijnen en tussen werkelijkheid en de fantasie van de hoofdpersoon, Maria Bamford (ja, Lady Dynamite heet in de serie Maria Bamford en wordt gespeeld door Maria Bamford, maar ze speelt niet zichzelf en toch ook wel weer een beetje).

Het mag duidelijk zijn: als kijker heb je het niet gemakkelijk. Het is soms zoeken naar de lijn en vaak is het zeer absurd.

Absurd mag van mij best, maar dan wel met overtuiging. Het kan me niet schelen hoe ver een karakter van de werkelijkheid af staat, als het personage er zelf maar in lijkt te geloven. Dat mis ik bij Lady Dynamite. De acteurs blijven steken in platte typetjes. Misschien zijn ze zelf de verhaallijn ook een beetje kwijt en lukt het daarom niet om in de huid van het personage te kruipen.

Het ergste aan deze serie is de overvloed aan meta-grappen. Regelmatig forceert een karakter de vierde wand om ons een hilarische inkijk in de Hollywood wereld te gunnen.

Als Frank Underwood in House of Cards zich tot mij richt en vraagt of ik hem heb gemist, dan zit ik op het puntje van mijn stoel.

Bij Lady Dynamite heb ik echter nooit het gevoel dat de uitstapjes van de personages voor mij als kijker bedoelt zijn. Veel meer lijkt het op een grote ons-kent-ons orgie van de showbizz incrowd. Vandaar waarschijnlijk ook de grote schare aan bijrolletjes voor Hollywoodsterren, die zichzelf of een vreemde versie van zichzelf spelen. “Kijk mij eens mezelf en Hollywood niet serieus nemen, tsjonge ik ben mij er eentje!”

Eerlijk is eerlijk; over het hele eerste seizoen van deze serie kan ik weinig zeggen, want verder dan aflevering één ben ik nooit gekomen en zelfs die alleen met hangen en wurgen en flink wat doorspoelen. Als je Arrested Development gezien hebt, dan zou je bij deze serie wel eens dezelfde teleurstelling kunnen meemaken als ik. Als je deze serie nooit gekeken hebt, dan zou ik Lady Dynamite ook laten schieten en de vrijgekomen binge-watch-tijd gebruiken om Arrested Development op te slurpen.

Arrested Development

Reginald Beasley aka Donald Trump

The man behind Donald Trump

This week America shocked the world when it became clear that GOP frontrunner Donald Trump is in fact none other than actor Reginald Beasley. I am meeting him at the tiny Lena Coffee Shop in Greenwich Village New York. I arrive a little early and find a spot at the window. A few minutes later a bald guy with a stubble comes in and glances around. Only then do I realize that this is in fact the ex-Donald; Reginald Beasley. I introduce myself and he grabs a stool next to me.

You have ditched the comb-over?

Yeah, I have been Donald Trump for such a long time, I need to change things up a little to get back to being me.

Are you happy you can drop the act now?

Mixed feelings I guess. It was demanding to drag around an ego the size of Jupiter all the time, but to be honest I did fall in love with the guy. I have been playing this role for 36 years, I am not sure I can just drop the act. I might be the first person ever to say “I have to reinvent myself” without that phrase being complete and utter bullshit.
Continue reading

Verloren Valentijn

Heb je al plannen voor 14 februari? Ik zou ze direct afblazen.

Niet naast je brievenbus bivakkeren, smachtend wachten op dat ene kaartje. Geen bloemenstallen afstruinen naar die perfecte roos voor haar. En al helemaal niet de komende vier weken je hersenen pijnigen omdat het weliswaar de 14e moet gebeuren, maar ook super origineel moet zijn.

Deze Valentijnsdag ga je niet op zoek naar de liefde. Nee, je gaat de liefde keihard kwijt raken.

Rusty heart

Gelukkig hoef je dat niet alleen te doen. Je komt gewoon op zondag 14 februari om 14.00 uur naar Lauwerecht 68-bis in Utrecht (steegje in bij 68, rode deur) en dan komen we er samen wel uit.

Deze middag loopt het gevaar om doorspekt te raken met sociale cohesie, Gutmensch geneuzel, creatieve oplossingsrichtingen en culinaire laagstandjes. Maar als we met zijn allen iets minder ons best doen, dan merken we daar hopelijk niets van.

Na afloop kun je nog een hapje mee-eten, maar alleen als je zelf iets meeneemt. Laat even weten of je komt, ik zorg namelijk voor de drankjes.

Lijkt dit je wel leuk, maar ken je mij helemaal niet? Geen probleem; je bent van harte welkom!

RYLFF Week 5: Lose an argument

We don’t know everything. It is easy to learn new things on subjects you know nothing about. It is harder to learn something new, when you think you already know, but it turns out you are wrong. A flexible mind doesn’t sway in every gentle breeze, but it knows when to bend and pick up something new, something interesting. Losing an argument is excellent proof that your brain isn’t so rusty that it can only argument in one direction.

So this week I want you to pick a fight. I want you to lose an argument and preferably against someone whose opinion you hold in high regard.

There is only one way I can make sure that this week you find someone worthy to disagree with on an important subject. It has to be you! I want you to pick a fight with yourself.

3066468424_f97b3627cf_oImage by Alejandro Hernandez under CC by 2.0

Continue reading

3 hours worth of Felix

RYLFF Week 4: Share

This is going to be an easy week for you, because all you have to do is let me know what I can do for you.

This Thursday I am going to share 3 hours of my time. What would you like me to do for you? The best suggestion gets 3 hours worth of Felix.

If you are wondering what can be accomplished in 3 hours Felix, here are a few things I can think of:
– I can write something for your organisation.
– I can bake you a chocolate pie.
– I can help you brainstorm on a new idea or concept.
– I can listen and offer advice on whatever subject you choose.
– I can call your boss and ask for a raise.

But I can do a whole lot more, so don’t be afraid to ask for something else.
Continue reading

RYLFF Week 3: If you love someone; let them know

I truly hope you will join me this week. This challenge might be a bit scary for you or maybe you think it is a hassle. But if you do it, I can guarantee you success! You will feel great afterwards and as a bonus you’ll brighten up someone else’s week as well.

Write a letterImage from The Henry Ford under Creative Commons.

Going postal

This week we are going to use some old analog technology to reach our goal.

Start by thinking of someone you care about, someone who makes your life a little better, but also someone you don’t often tell what he or she means to you.

Let’s write this person a letter! A real letter, using handwriting. If you were born in this century and have no clue how to do handwriting, buy a second-hand type writer or make an alphabet of potato stamps. Then send the letter by actual mail (envelope, stamp, mailbox).

You don’t have to write award winning prose. Just write down what this person means to you. If you are genuine and write from the heart, you can’t do it wrong.
Continue reading