Hallo ik was Felix

Normaal als ik me voorstel, gaat dat als volgt;
– Ik zeg: “Hallo ik ben Felix”
– De ander zegt: “Hallo ik ben ….”
– 15 seconden later realiseer ik me dat ik vooral bezig was met het zeggen van mijn eigen naam. Ik heb dan geen idee wat de naam van die ander is.

Dat laatste punt ben ik niet trots op. Mijn naam ken ik vrij goed. Ik kan die best opdreunen zonder er al te veel aandacht aan te besteden. Toch gaat het elke keer weer mis!

Bij het kinderdagverblijf zag ik deze week een leidster die ik nog niet eerder had ontmoet.

Ik begon dan ook nietsvermoedend aan het voorstelritueel, maar bij “hallo ik ben Felix” kreeg ik alleen een glazige blik terug. Een andere leidster zag de verwarring en sprong direct bij: “de papa van Pelle”. Daarna verliep alles weer op rolletjes, ik kreeg een naam retour. Helaas heb ik die niet vastgelegd, maar deze keer was ik dan ook echt afgeleid.

Is mijn naam ineens niet meer relevant? Heb ik nu een soort nieuwe functietitel die mijn voornaam overschrijft?
Barbapapa
Ik vroeg me af of dit nu steeds vaker gaat gebeuren. Toen ik het aankaartte bij mijn basketbalteam, begon één van mijn medespelers te snikken: “Ik heb mijn eigen voornaam al vier jaar niet meer gehoord”. Ik wou hem graag troosten en heel luid zijn naam scanderen, maar we spelen nu al meer dan tien jaar samen en dan vind ik het een beetje lullig om nu nog te zeggen “hee, hoe heet je eigenlijk?”

Het kan nog erger. Een vriend van me kwam terug van het consultatiebureau zonder haar. Uit ergernis had hij zijn mooie krullen inclusief hele lappen hoofdhuid eraf gescheurd. De vrouw van het bureau zag hem niet eens meer als papa van X. Het was enkel nog “Papa mag nu wel weer de luier aan doen. Papa kan misschien even een boterham pakken. Komt papa straks nog even een afspraak voor de volgende keer maken?”

Gereduceerd tot een amorf en abstract wezen. Dan ben ik nog liever Barbapapa, die heeft tenminste kleur en een veelvoud aan vormen.

Je geeft je kind met veel zorg een naam, maar je realiseert je dan nog niet dat je tegelijkertijd je eigen naam weggeeft.

Bullshit Detector

Babyspullen

Het verbaast mij dat in Nederland het sterftecijfer onder zuigelingen zo laag ligt. Ik zou verwachten dat hier 1 op de 10 baby’s omkomt in de spullen.

Wij krijgen een baby en sinds dit bij anderen bekend is, worden wij overladen met spullen. Eerst vatte ik dit nog op als blijdschap voor ons. Maar de gretigheid waarmee vrienden volgeladen auto’s bij ons leeg kieperen, maakt me toch wat achterdochtig. Nu ik zie hoe ons huis dichtslibt, begrijp ik de gulle gevers.

Hoe kan het dat een organisme van ongeveer vier kilogram alleen kan overleven met 18 keer zijn lichaamsgewicht aan randvoorwaarden, opgebouwd uit katoen, plastic, hout en radioactieve speelgoedterror?
Continue reading