Merkstift graffiti bij de Rode Brug in Utrecht

Cobus de profiteur

Het is haastig neergekrabbeld. Er is een halfslachtige poging gedaan om het te centreren. En dan snel een punt erachter. Oh nee, wacht, een uitroepteken, dat is beter. De stift heeft geen ronde punt, maar een streepje. Je had de letters kunnen kalligraferen, maar dat is Cobus niet waard.

De witte muur steekt een beetje uit. Als je dromend over de stoep schuifelt, knal je er met je hoofd tegenaan. Is dat hoe Cobus de boodschap heeft ontdekt?

Het is ochtend, het miezert een beetje. Cobus maakt zijn vaste rondje met Shayna, de astmatische boxer. Helemaal licht is het nog niet en het is koud. Shayna is weer niet vooruit te branden. Ze snuffelt aan een boompje, hangt onhandig en wankel naar achteren om haar drol te lanceren.

Cobus wacht geduldig. Er valt iets, Shayna ruikt nog even aan haar creatie. Ze is tevreden. Er komt weer wat beweging in het trage stuk vlees. Cobus draait zich om richting de Rode Brug. Is dit regen of meer een vochtige wolk die aan de stad plakt? Als Shayna nat wordt, zal hij haar straks moeten afdrogen. Zijn vrouw kan niet tegen de geur van natte hond.
Continue reading

This is where I draw the line

“This is where I draw the line!”

– Cornelis Lely

He did of course say it in Dutch: Hier trek ik de lijn! To be honest; there are no records of him actually saying anything like that. But he might have. To his wife, in a completely unrelated matter. Perhaps pertaining to her addiction to buying him socks. Odd colored socks. With dots. The pink socks with purple dots were too much! Lely was not a dot person, more a person to connect them. To make a line.
Continue reading

Urine graffiti

Graffiti 1: Urine

In het bos groeien bomen en in de stad woekert graffiti. Zo zit de natuur in elkaar. Als ik door de stad fiets of als de urban jungle langs mijn treinraam voorbij schuift, dan scan ik de graffiti. Ik vind het niet altijd mooi, maar meestal wel boeiend. Hier op mijn blog af en toe een voorbeeld van wat ik in mijn vizier krijg.
Continue reading

Planet X-107: Find your better self here!

Planet X-107
It’s just me and Karl now.

I guess it serves me right for being so gullible. I’m just a sucker for planets with the label “New Eden”. The ad showed some random galaxy, a daring font screamed “find your better self here”, followed by a huge red arrow.

“Clean atmosphere.” No clue how clean it is, but it smells as if I’m locked up in a sleeping bag with someone else’s fart. Taking a gulp of air is a safety hazard. Constant sand storms ensure that opening your mouth will fill it with stinging silicon choke powder in milliseconds.
“Abundance of food sources; huge vegetables ripe for the picking!” The huge cucumber we found yesterday picked up Igor and ate him. I didn’t stick around to find out how it tastes in a tzatziki.

Wilson our mission leader bolted for our escape pod. I’m no pod-expert, but I am quite sure they are not supposed to blow up like that. The explosion fried most of our emergency supplies.

It’s just me and Karl now. On the one hand Karl puts his faith in divine intervention. At the same time he keeps checking his iPhone, mumbling “as soon as I get my 3G up Google Maps will find us the nearest Wendy’s in no time.”

I should be terrified, but somehow all I can think of is whether or not my dental plan covers the extra fangs growing from my elbows.

Nachtkonijn

Het Nachtkonijn

De stad slaapt. Het nachtkonijn ontwaakt.

Met tegenzin.


Met dank aan Ysbrân Adema.
Mijn foto’s op Flickr